NEERDEEEN NEREYEEE


384467_2572231298831_352767486_n

 

Terleyip soğumaktan her yerim tutulmuş. Rahmetli annemin en kızdığım huylarından biri idi, ne zaman önemli bir işimiz olsa o gün temizlik yapardı. Normal olanından değil ama her yeri kaldırdığı, yemek yapamadığı, çok yorulduğu temizliklerden. Meğer kadın kafasını dağıtmak istermiş. Bu sabah oğlanı sınava yolcu ederken yüzündeki, ruhundaki gerginlikten gerildim, hemen odamın perdelerini indirip makineye attım, kesmedi, öbür odalara da sarktım 🙂 Sonunda üç odanın penceresi perdesi, halısı, yatakların altı, çalışma masaları, kütüphaneleri,,, derken evin yarısını temizlemiş oldum.Yemek yapmak, akşama yığılıp kalmamak için bir yerde bıraktım . Yarın da devam edip tamamlamayı düşünüyorum 🙂

Hizmetçi ruhluyum 🙂 Bir doğru dürüst temizlikçi filan edinemedim. Benimkiler çoooooooook zorunlu hallerde, mecburen konumunda olur hep. Çalışırken de arada yarım gün alırdım, Kendi işimi kendim, bildiğim gibi yapmayı severim. Ayrıca kadın aldığımda ondan daha çok yoruluyorum 🙂

Aslında her şey yetiştirilme ile bağlantılı. Savaş görmüş kuşakların torunlarıyız. Varlık içinde israf etmeden büyüdük. Daha doğrusu büyütüldük 🙂 Boşa akıtılmayan sular, kapanan fazla ışıklar, küçük kalmış sabunlar, iyice çalkanan şampuanlar, değerlendirilen ekmekler, düzenlenen giysiler, dibine kadar sıkılan diş macunları… heeeeeeeer şey de bir ekonomik davranış öğretildi bize, fakaaaaaaaaat biz çocuklarda başarılı olamıyoruz.

Kardeşim bir torba küçük diş macunu verdi. Ben de ortalıkta kalabalık etmesin diye çocuklara “Bunları kullanın dedim” Sanki her güne bir diş macunu açın demişim gibi bu sabah bir baktım aynanın önü dolmuş, artık yenisini açmak için nasıl bir nedenleri varsa, sıralamışlar 🙂  Bana yeni bir iş daha çıktı, şimdi sırayla onları dibine kadar kullanmam lazım :)))))))

Bazı öğretilmiş şeyleri öğrenmemiş gibi dursak da gün geliyor uyguluyoruz. Annem tabii ki de zamanında beni beğenmezdi, hep eleştiri hep eleştiri değil ama hep bir eksik vardı :))) Oysa ki şimdi ben tıpkı onun gibiyim. Zamanında kayıt ettiğim heeeeeeeer şeyi hayata geçiriyorum. Bu da kendi çocuklarım için içimde bir umut oluşturuyor. Gerçi ben anneme göre daha hoş görülü bir anneyim, annemde annesine göre öyleydi. Yine de pergelin ayakları çocuklar tarafından hızla açılıyor. Bir önceki nesle göre iyileşen ebeveynler kendilerinin olduğundan daha çok uçuk kaçık çocuklarla karşılaşıyorlar. Bastırıp düzeltemiyorsun , çevre faktörü var. Eskiye göre çevre çok farklı örnekler taşıyor. Yaşamlar, tipler, hareketler birbirinden hızla uzaklaşıyor ve bu çeşitlilik bir biri ile iç içe.

Karışık durumlar, karmaşık duygular, ortada analar babalar ve çocuklar. Şekiller değişiyor, özü aynı kalıyor.

Reklamlar

WordPress.com'da ücretsiz bir web sitesi ya da blog oluşturun.

Yukarı ↑