NİSAN AYI GÜNLÜKLERİ 2017


Nisan en sevdiğim aylardan, içinden bahar geçer, festival geçer, gezme isteği geçer.Her sene aynı şeyler değil ama benzerleri geçer, foto 2018 den günlük, 2017 den, okuyalım…

02 NİSAN

Güneşle aramız açık, rol yapıyor, parlıyor ısıtmıyor. sabahları çay bardaklarından meded umuyoruz. Kan kırmızı dem kanımızı ısıtsın, dumanı ile mest olalım diye. Sabah akşam ciddi soğuk, öğlen belediyenin derecesinde 25 gördüğümde kışlık kıyafetle önünden geçiyordum. Cama vuran ışınlar, camda dans ederken ısınıyorlar, cam gibi değilsek ısınamıyoruz. Camın bi de şeffaf durumu var, hangimiz şeffafız, sakladıklarımız içimizde tabaka tabaka, hangi güneş ulaşır ki onlara , buradaki “ki ” lerin durumu ne ??? dilbilgisi dersini hiiiiç sevmedim, belki de hocasındandır, belki de noktalama işaretleri adı üstünde nokta kadar şeylerin tesirli olmasını hazmedemedim, sonuç ; temelim zayıf benim. Zayıf temellerde görkemli, güçlü hissi veren görüntüler var. Bir dilbilgisi temelim zayıf diye kendimi bilgisiz sayamam, en azından farkındayım, tamamlamaya meylim var.
pazar sabahları her şey mümkündür, bir yeni başlangıçlar yapılamaz, isteyen yapar ama bu konuda kral olan pazartesinin ahını alır, başaramaz. Niye kral ??? Pazartesiye kraliçe daha çok yakışmaz mı ???? Kadınlar kazı özenle çevirir, yakmaz, o kaz var ya o kaz ehlinin eline düşer ise tadından yenmez, kazık dediğimiz batan şeyler ise atık maddedir, kazı ustası çevirmez ise sonuçları sivri olur.
Her sonucun bakana göre hem iyi hem kötü yanı vardır. Çoğunluğun iyi olması güzeldir, azınlığın “ben, ben, beeeen !!!” diye direnmesini her şekilde tarih yazar. Azınlığın çoğunluğa sözü geçer, genelde ezme şeklinde olur, şarap için üzüm ezilir, kahvaltılık sosda domates ve kırmızı biber yan yana gelir, biri ezilir, birinin adı ezme olur. Ezilende buruk ama kalıcı, bazen renkli bir tad bulunur, ağızda kalıcıdır, ezberi olur. Adı ezme olanın işlenmesi eziklere kalır,
Pazar sabahı kör karanlıkta kalkan, kahvaltı etmiş, keyif çayı içmiş, kızını göndermiş anneler, hane halkının kalanını kahvaltı için beklerken, oyunlarını oynar, sonra da günlük yazıp, sınırsız saçmalar, bu ruhuna huzur verir, insanın kendi ruhunu bilmesi güzeldir, tedavi imkanı verir, ruh oyalanmak, arada boyalanmak ister, oyalı boyalı ruhlar sıkıntıya gelmez, sıkıntı vermez, öyyyleeee kendi dünyalarında yumuşak yumuşak yaniii, fakat insülün direnci bu ruhları hırpalar, asabi yapar, misal dün akşam Kağıthane Sahnesinde Hisseli Şaiyalar’ı seyir eden benim ruh, ikinci perdeyi zor bitirdi, Zihni Göktay’ın hatırına direndi, yarın olduğunda eve geldi, yorgun, trafikten asabi, karnı aç idi, yoğurt yedi sakinleştim sanıp yattı, kalkınca baktı kiiiiii içi kıpır kıpır, kaynıyor, kabarcıklardan neler neler çıkıyor, bu kabar kabar şeyler neye delalet eder, görcez bakalım,
Cümleten günaydın, ruhunuza iyi bakın, ona pazar neşesi yapın, oyalayın, boyalayın, kral ve kraliçe pazartesi gelecek aaazzzzz sonraaaaa, dermişim 🙂 

03 NİSAN

İşletmeliler ile Sultanahmet’ten Beyazıt’a
Daha önce de gezdiğim, bildiğim yerler ama gözden kaçanlar ile hiiiç gözüme çarpmayanları not aldım, kısa kısa hatırlatmalar, unutmadan yazıyorum, hata var ise okuyanlar düzeltsin, ilave etsin derim.
Alman Çeşmesi’nin önünden başladık, Alman İmp. II. Wilhelm iki kere gidip gelmiş, anısına bu çeşmeyi Almanya’da yaptırıp, oradan parça parça taşıtmış, doğum gününde açılmış.Kubbeli, madalyonlu, zarafetten uzak, bu samimiyetle orduya tüfek satılmış, Bağdat Demiryolu ihalesi alınmış.çeşme de sarayın gözünün önüne “unutma beni” niyetiyle dikilmiş olabilir mi bilmem.
Hebdoman yedi mil anlamına gelirmiş, şimdiki Bakırköy Roma imp zamanında böyle anılmış, çünkü milyon taşına 7 mil uzaklığında imiş.
Hipodromdan elimizde bi adresi, bi eski resimleri bi de içinin sütunları kalmış, tepe imiş buralar, düzlenmiş vakti ile içinin sütunlarının hikayesi var, yılanlı sütun ortak savaş anısına, perslilerin kalkanları eritilerek bronzdan yapılmış, Yılanın başının nasıl koptuğuna dair hikayeler var, bir tanesi Arkeoloji müzesinde ama dili yok. Yılanlı sütun için şehrin tılsımlarından da derler. Dikilitaşların üstü kabartmalar, yazılar, heykeller, ganimet izleri ile dolu imiş, günümüze az kabartma, az yazı, bol hikaye kalmış. Hipodromdaki İmp locasının üstünü süsleyen 4 bronz at heykeli Venedik’te koruma altında. Haçlılar geldiğinde götürmüşler.
Ayasofya da Süleyman tapınağına nispet için yapılanlardan, içinde Süleyman Mührü var zaten,gerçi ilk yapıldığından sonra, yanmış, depremle sarsılmış, kubbesi çökmüş, şimdilerde de M.Sinan’ın desteği ile duruyor, Cami, kilise arası, müze kalsa iyi olacak dileğiyle.Kubbeyi az farkla Süleymaniye geçti diyen de var, dünyada daha büyük 3 kilise var, islami eser yok diyen de. Artık kız mimarlık okur ise konuya ilgimi artıracam dermişim.
Sultanahmet camisi ödenekle yapılan ilk cami, daha önce camiler ganimetle yapılmış, ödenek işi olunca para azaldıkça aşağıdan yukarıya çini kalitesi bozulmuş, toplam 20.000 adet İznik çinisi mavi ağırlıklı.Yanına Hünkar Kasrı yapılan ilk cami, güya ı.Ahmet altın minareli demiş, mimar altı minareli anlamış, sonra Kabe’ye eş oldu diye Kabe’ye ek yedinci minare yapılmış.
I.Ahmet 14 yaşında tahta çıkmış, 14 sene saltanat sürmüş, 28 yaşında ölmüş.
İbrahim Paşa Kanuni’nin damadı değil, eniştesi, bacısı ile evli,hanedan mensubu olmadan sarayı olan tek kişi, uzun zaman el üstünde tutulmuş, sarayının bahçesine heykel dikecek, Hünkardan daha görkemli sünnet düğünü yapacak kadar da ileri gitmiş ama sonunda kelle gitmiş, sarayın kalanı müze, yanında eskinin tapu dairesi var.
Keçecizade Fuat paşa nüktedan, hazır cevap, aslı doktor ama siyaset meraklısı, camisi sade, türbesi Endülüs tarzı, bugün hala sivri dilini anlatan hikayeleri var, “boş adam, 300 senedir, içerden biz, dışardan siz yıkamadık Osmanlı’yı, Kadını bulduk, parayı bulalım …” önemli kişilere verdiği önemli cevaplardan. oturduğu tüm konaklar yanmış, sultanın tahsis ettiği bugün Eczalık Fakültesi olan yerden de Maliye tarafından çıkarılmış, 55 yaşında dünyada bir mekanı olmadan kahrından ölmüş diyorlar. Çünkü Mısır hidivinin kızı ile evlenmek isteyen Abdülaziz’e olmaz diyince görevden el çektirilmiş.
Binbirdirek sarnıcı aslında bindir direk, tavan yüksek olunca iki direk üst üste bindirilmiş, bilezikle bağlanmış, ayrıca ilk yapıldığında 224, bugün 212 direk, nişan, düğün, defile için kullanıyor, dertleri zevk edinen çiftlere önerilir, ömür boyu gülmeme yeminini bu kasvetli rutubet kokulu mekanda edebilirler.
II.Mahmut Türbesinin yeri bacısı Esma Sultan’ın yalısının bahçesi, denizin uzaklığını düşününce araziyi düşünemiyor insan, diblere doğru mezar yeri yaptılar hazar.Bir çok hanedan mensubunun yanı sıra Ziya Gökalp ve Şeyh Bedrettin de burada yatar. Türbedeki avize kraliçe I.Viktoria’dan, saatler III.Napolyon’dan hediye.
Çorlulu Ali Paşa çorludan saraya, valilik, vezirlik, sadrazamlık derkeeeen sürgüne.Nargilesi meşhur, kahvesi meşhur, içinde her daim üniversiteli bulnur yer olan medrese bahçesi bugün eski görkemden uzak.
Gazi Atik Ali Paşa Camii orjinal osmanlı mimarisine oldukça yakın, ferah feza, Merzifonlu Kara Mustafa paşa Viyana’yı elinden kaçırınca katli vacip olmuş, bedeni Avrupa’da kafası memlekette gömülü,Köprülü Mehmet paşa meşhur aileden çıkan ilk siyasi, külliyesi mescit, medrese, han, türbe, kütüphane, çeşme. Hanı büyük tutmuşlar, gelir getirsin diye.
Yolda budanmış çemberlitaş caddesini, çemberli taşın kendisini, Cevriye Kalfa mektebini de gördük, onlar ile de elbet aklımda kalanlar var ama uzun yazı okumuyor halkımız, resimlere baksın dermişim. Gerçi benim resimlerim az, İbrahim paşa Sarayındaki müzeden var bir kaç resim orası tekrar düzenlenmiş, gidilip, görülesi derim.
Hakkı Taşdemir‘e bir kez daha teşekkür ederim, güzel bir gezi oldu, benden sonra Süleymaniye, laleli devam etti. Ben eski okulun kentininden ayrıldım ,Yol arkadaşlarımın hepsini ezber edemedim ama gezi için gayet uyumlu idiler, eskilerin bir kalite farkı var valla 🙂

04 NİSAN

Sallanan salı salla gitsin şarkılar ile başladı, “enseme konuş” diyen mi istersin, “sana nazar bile değmem” diyen mi istersin ??? “Ne şeriat ne darbe hedef kafası güzel Türkiye !” slogan budur, bunun için özel bir şey yemeye içmeye gerek yok, para bul yeter, bi de sırt üstü yatmak gerek. Şekerim bir çok şey genlerimizde var, asırlardır bir çok şey aynı, bütün yollar illa ki birilerinin bildiği yere çıkıyor daaaa, tarif hatalı, yolcu yaralı, rehber inandırıcı ve yalancı oluncaanlamak zaman alıyor. Yani yılanın dokunmasını bekleyen, dokunan yılanı fark etmeyen çok. Tv izlemede dünya birincisi olmuşuz, hatta İtalya ile Japonya’yı geçmişiz. Elli sene bu hızla gider isek Almanya’yı geçermişiz, elli yıl boyunca Almanya armut toplayacak hazar. Her hafta üç saat dizi çeken, bunu da izleten, reyting de yapan çelişkiler ülkesi bu ülke, Kaba kuvvetle kuvvetlenen, birinci vazifesi kadın çocuk ezmek olan erkekleri yetiştiren de kadın, kadına eğitim şart iken, kadın nerde kahve, orda boş toplanma, mesajlarda günaydına günaydın yazma, emojiden yukardan aşağıya liste yapma peşinde, uzun yazıları okumaz, Fox haberlerini yeterli bulur, komşusuna aykırı fikirlerden dolayı küser, eğitimi çocuğun karnesi ile özdeşleştirirse … aaay daha neler neler var, yazdıkların binlerce ana başlıktan biri, sahte öğretmen 19 sene hizmet vermiş bi de yılın öğretmeni seçilmiş, şaşırdık mı, yooo , YGS ye bir dakika geç kaldığı için alınmayan kız intihar etti, tepki koyduk mu, yooo, şehitlerinden öte dünyada şefaat uman, bu dünyada maaşını tazminatı alıp, yavrusunu vatana helal eden analar babalar var.
Enflasyon artışı nihayet dile geldi, söylendiğine göre söylenmeyen oranı düşüne bilir miyiz, yooo, o zaman 50 liranın satın alma gücünü düşünün, amaaaan boş verin, çalsın sazlar oynasın kızlar, ecdadın haremindeki devşirme kızlar ilham versin,Saltanat sürenler politika gereği başka hanedanlar ile birleşmiş, bizimkiler denizden ne çıktı ise yıkayıp paklayıp, adını değiştirip, koynuna almış.
sabah sabah süt de içtim ama sütten çıkmış ak kaşık gibi olamadım, sütü bozuğun sütü mü bilmem.
Bugün gelecek günlerde masaya konmak için mini işlemlerden geçecek yemekler yapacağım, inşallah. Çünküüüüü yarın festival başlıyor, programıma bakıp bakıp, “Yok canım abartmadım, 85 lik Halime teyze kadar da mı olamıyacağım, toplu taşıma 65 yaş üstü taşımaktan yorgun düştü, Ben daha neyim ki,bandajımı sarar giderim…” diye güç bulmaya çalışıyorum, bulurum da, siz, sadece nazar etmeyin, bi bilet alın, siz de gelin.
Ayrıntılar gelecek günlerde inşallah, Bu arada Mişima ve Bir Maskenin İtirafları ilginç, araya okumaları katacağız, “heeeeeer şeyi yapacak güce muktediriz biiizzzzzzzz” diye de son yağlama, şimdi koştur koştur mutfağa.
Günaydın Gençleeeeer ! 

05 NİSAN

Veeee festival başlar, eski günlerinden çooook uzak olsa da, en azından var. Nur içinde yatıyor mu Emek Sineması, Sinepop a haklarımız helal mi, istiklaldeki iki sıra ağaç, kağıt kitap mı oldu, çöp mü, yolun altındaki dehlizlerden bir gün eski ve kayıp her şey hortlayacak mı ?????

07 NİSAN

Sabah 06.00 da kalktım, harıl harıl ev mesaisi yapıyorum, bir 20 dakikam var, onu da yazarak değerlendireyim, dermişim.Erken kalkıyorum, hatta güneşin doğuşuna, sabah ezanına göre kalkıyorum, bir tek yazın geri yatıyorum, o da yazlıkta değilsem, oradaysam, güneşin doğuşuyla her sabah tekrar tekrar büyülenip, bi koşu yüzüp gelip, kahvaltı yapıpı şekerleme yapıyorum.
Yani, demem o ki, uykuya çok zaman ayırmamak, gündüz ile geceyi karıştırmamak gerek, diyorum. Bazı geceler sabaha çıkmak zorunda, onlar ayrı, Dilerim, Allah sayısını geniş tutmasın, hepimiz için.
Her sabah planla programla kalmasını, yapacak işim olmasını, hızlı yaşamayı seviyorum, bekleme yapmak, takılıp kalmak, bende daraltıya neden olurken, sürat de bedenim için felaket oluyor, şu andaki durum itibari ile az hız kestim, mecbur artık, Vertigo, şeker, kaslar, kemikler, kolesterol … frenime basıyor, yani demem o ki festivali izlemek de bir niyet, bir gayret, bir çaba işi. Öyle öğlene kadar yatıp, kapıyı çekip çıkamıyorum, çıksam olur da hizmetçi ruhuma bağlı prangalarım var, “Eeeeeey Rahmetli anam, huzur içinde yat, bir gelişmiş modelin oldum, umarım kız da beni geçer”
Zaten ailede şahane kadınlar var, halalar, teyzem, büyükanneler, kuzenler, akrabadan büyükler … cümleten ağaçtan adam alan cinsiyiz, “bir uçana bakarız, bi kaçana bakarız, ben saldım da gittin ” deriz, O derece yani, Maşallah deyin !, hazıra konanımız, nazla niyazla gelin olanımız yok, kader bir örümcek misali tepemizde ağlarını örerken, boşluklarına dantel ördük biz.
Bireysel yıkama yağlama tamam, bu yorgunlukla, sinemada uyumam inşallah, daha çıkmadan Sir İan Mckellen’e soracağım ingilizce sorulara çalışacağım, Festival tabi kiii deeee yıldan yıla ıssızlaşıyor, gerçi salon sayısı arttı, eksilen de var, bu sene Fransız Kültür yok, İtalyan Kültür ve Pera Müzesi var, ayrıca 20.000 öğrenci bileti 1Tlden hafta içi sponsor sayesinde satışa sunuldu, gelenler var, filmleri iki parça yazacağım, daha sonra, Bu seneki slogan, “Kaldır Kafanı” yani telefondan kaldır kafanı anlamında, tanıtım filmini bulup izleyin, hoş olmuş, fakat Beyoğlu iğrenç ötesi, gözüm kapalı, koşa koşa gidip geliyorum, bi de üstüne üstelik, kahve de pahalı, bir tanesi uykumu açıp, hüznümü gidermiyor, Aaaay dün tüm salondaki anneler koro halinde ağlaştık, kahvem de bitmişdi.
Mutlu muyum, kendi çapımda evet, dünya çapında her zaman “Hayır”, “ABD, Rusya’ya küsmüş, bizim memleket küme düşmüş” , durumları heeeeep bakiii
Oğlan da evde ders çalışıyor, Arabesk eşliğinde, bu müyendis kafası rakamlara fevkeladenin fevkinde çalışıp, geri kalanı Kibariye ile Müslüm baba’dan aldığı derslerle götürüyor,
“Elleeeer kadir kıymet, bilmiyor annneeeeee, senin kadar kimse sevmiyooooor, anneeeee….” Bak bunu severim ve doğru da bulurum, ben de eşlik edeyim bari, yaka bağır, yırtma, kahır operasyonu, ana oğul arasında 🙂
Hayatımıza, hayatın içindeki günlerimize, iylikler, hayırlar, güzellikler eşlik etsin  Hadi inşallah 

10 NİSAN

Bugün 10 Nisan pazartesi, 9 Nisan pazardan ne farkı var, 11 Nisan Salının ne önemi var ????
Böyle düşünürsek, hayata havlu atmış sayılırız, hayatın bir ring olduğu doğru, hakemlerin puanları ile beklentiler uyuşmuyor, rakipler arzuya göre tutuşmuyor, mücadele, mücadele her şey için mücadele, mübalede, mübadil de mücadeleye destek, mukayese her şeye köstek. Mukayese insanı aşağılara çeker, kabul edip kuzu kuzu olmak, bu sürülere sahip olmak her çobanın hayali, Çoban Sülü’de çoook gütttü bu sürüleri, çobanlar ölür sürüler kalır, eeee ürüyorlar ki.
Sadece boşları toplamak bile bir iş, kız kalkana kadar terapi bana buralar, her sabah kendimi ikna ediyorum, ne için kaliteli yaşamak için, kaliteyi ne belirliyor, arzularım ve onların olabilme olasılıkları ile olmuş şartlar. Her şeyin iyisini istemek hakkım, bunu daha çok yaşama şartlarım için kullanıyorum, bazı iyi şeyler iyi para istiyor, neticede emekliyim, kendime yeterliyim, yeterli olmak için de ne istediğini, niye, ne kadar istediğimi, sahip olunca mutluluk ibresinin ne kadar oynayacağını bilmem gerek. Sürprizlere açık değilim, beni lüzumsuz şaşırtan her şeye karşıyım. genelde duvara karşıyım, varsa güneş yanıma gölgemi alırım,gölgem ile arkadaş mıyım ???? Gölgelerin gücü adına!! deyince karanlıkların kraliçesi olur muyum, Hayal et ol, hayalde sınır yok, bunun için de hayal etme tekniklerini bilmen gerek, her şeyin tekniği, tamiri, bakımı var, bir tek kırılan kalpleri onaramadılar, kırıklarımız hava aldığında acısı dayanılmaz mı, yooo, dayanıyoruz işte.,
Kırıla, savrula, yana, yıkıla … bir gün daha. Bakıyoruz onlarca yılda olmamış şeyler,bir haftada oluyor, haftanın kapasitesinden sual olmaz. Elbette plan ve programlarımız kısa vadeli olarak var, uzun vadedekiler çooook genel planlar, ayrıntılara her yeni güne bıraktık,
Filmlere devam, eve yola koymak annelik borcu, metrobüsde bahar alerjili yolcular, dolmuş ayrı bir festival. Aaaaay geçen gün, Emir (Şoför) durakta kavga etmiş, kimse destek vermemiş, acısından direksiyonu yumrukladı, kapıları çarptı, telefonu itina ile yan koltuğa attı, sinirden titriyor idi, o halde araba kullandı, inenler oldu ama ben kaldım. “Amaaaaan öleceksem, öbür arabada da ölürüm, yağmur yağıyor, tarfik var, bu şimdi hızlı gider, artık acele mi, ecele mi bilemem, sayısal ibadetlerimi bu arada yapayım, gidici isem,faydası olur” aynen böyle düşündüm, Bu arada “o adamı öldürcem” diye silah aramaya başladı, neyse Niyazi Abiyi bulamadı, Niyazi Abi Googleden bulunur mu bilmem, neyse sağ salim geldik, ertesi gün haberlere baktım, ölen öldüren yok, durak temiz. Aaaaah aaaaah meraklı değilim, kulaklarım iyi, gözlerim de gördüğünü anlayan cinsten benim.
Cümleten Günaydın, İyi, güzel, sağlıklı, müjdeli haberli bir hafta olsun, her gün olmasa bile mutlu olduğumuz ve bunu da hissettiğimiz günlerimiz olsun, amin 

12 NİSAN

“Haaaasssssta ettin beni !” sabahın eeeenn güzel çemkirmesi. Fiziksel, ruhsal ögeler sosyal ilişki tenceresinde haşlanır, tüm sinir olduklarımız kaşık kaşık taşlanır daaa “tavşan dağa küsmüş de dağın haberi olmamış” derler. Tavşan hareketli, tavşan çevik, dağ heybetli, dağ azametli, tavşan dağı delik deşik edebilir ama, bu bir ihtimaldir, olma mı ? oluuuuur . Aaaaah hayat dediğimiz yorgunluk sebebi, Hayatı anlatacak çooook şey var, malzeme çook, gözün neyi nasıl görmek istiyor ise hayatın anlamı odur. Şiddete şiddet, sevgiye sevgi, nefrete nefret, iyiliğe iyilik … dişe diş olmamalı hayat, ne kadar alırsam o kadar değil, enayi yerine konmadan ne kadar verir isem o kadar hayat. Mesela sınırsız sevebiliriz, bizi sevmese bile onu af edip çok sevdiklerimiz ile karışmayacak bir yere sadece sevdiğimiz ilişkimiz olmadığı bir yere koyarız. ilişkiler illaki yüz yüze değil, her zaman her yüzü aradığımızda bulamıyoruz, aklımızda tuttuğumuz, “şimdi nerelerdedir” dediğimiz, ölmüş yüzler var, “sevenler bir gün gider mi, gitmekle sevgi biter mi” salmaz isen sevgi bir yere gitmez, sevgi hesaba kitaba gelmez, sevginin karnesi de kalbi de kırık olur.
Bu sabah bahar nezlem var, artık toplu taşımadan mı geçti, havasız salonlardan mı bulaştı, kız okuldan mı taşıdı bilemiyorum. Sebebine göre ilaç yok, suçlu aramaya gerek yok, bir çok sebep, tek bir sonuç, çaresine bakıcaz artık.
Seray şahiner /KUL kitabını okuyorum, Mişima’ların arasına çerez olarak, Kul Mercan Hanım bir kısır döngüde, dön baba dön hallerinde. Mercan Hanım tanıdık ama tanımaya üşendiklerimizden, evet, bi de bu var, insan insanın etinden, sütünden, parasından, mevkisinden, hatırlı tanıdıklarından faydalanmaya çalışıyor, tanımak için gayret yok, işine gelmedi mi bas etiketi gitsin, hayatından gitsin, mümkün ise ağır beddualarla bu dünyadan gitsin. Nefret sevginin kaç puan önünde gider ?
Hastalık ve ağır filmler ruh halimi zedelemiş gibi, bir çaresine bakalım bakalım. Ölümden gayri her şeye çare var, hatta ölüyü de diriltecekler de ben hücre ölümüne inanıyorum, ölen hücreler yenilenince yeni yeni huylar oluyor, Bkz; kanı değişenler, yoğun bakımdan hayata dönenler. Hele ikisi bir arada ise kişi en az %50 değişmiş oluyor, %25 in farkında değilmişsin, %25 de görüp de anlam veremediklerin. Böylece değişik biri ile beraber oluyorsun, hücreler onlarca yılı yakarak gidip geliyorlar, He valla, elimde bir örnek var, dermişim.
Günaydın diyip de başımızın, başımız üstünde dolanan ruhumuzun tedavisine bakalım, bana göre ruh hep bedenden yukarda dolaşır gibi, ruhum hızlı benim, bedenimi sürüklüyor, beraber yürüdüğümüz zamanlar da oldu, şimdi böyle mi ???? acaba .

14 NİSAN

“Güneş arkamdan vursun sırtımı ısıtsın, önden gelsin gözümü kamaştırsın, göz kapaklarımın altında ışık oyunları ile hayaller oynaşsın, annem pencerede beklesin, çilek reçeli pişirsin, babam kapıyı çalınca elinden filesini alayım, ayağına terlik uzatayım, banyo sırası için kavga çıksın, Taksim Meydanında heykelin orda randevum olsun, saçımda fön, ayağımda topuklu ayakkabı bulunsun, Sezen Aksu sesi bozulmadan olduğu gibi söylesin, karışık kaset dolduralım, anket defterim, şiir defterim amacına ulaşsın, yıllar su gibi geçsin, hep su damlası gibi kalayım”
Bir tek “yıllar su gibi geçti,” kaldı elimizde, ben de susuz kalmaya adayım. Böyle işte bu sabah, içimizde özlemler, özlenip de gelmeyenler, kısa farlar gibi hayaller, umudumuza kana banılmış ekmek doğrayanlar … “hayat bu deyip geçecek” miyiz , hayat geçerken kendimizden geçmek şart mıdır, kardeşlik, insanlık yalanın önde gideni, hak hukuk adalet anlamını yitiren kelimeler … hani sevgi insanın hamurunda var idi, insanda olması gerekenler olmaması gerekenleri baş tacı etti, krallıklara köle oldu kalanlar, ülkenin kralı, evin kralı, mahallenin kralı, iş yerinin kralı, okulun kralı … her yer kadınların tepesine çıkardığı erkek egemen mi olmak zorunda, her müesseseye bir Hürrem mi gerek, aslında kadın ruhunda Hürrem, Pollyanna, kül kedisi, aynaya seslenen kraliçe … bir miktar var. İstediğni beslersin, bu günlerde moda Heidi görünümlü Hürrem.
Sabah sabah haberleri dinlemek, gecenin olanına bitenine göz atmak iç ağrısı, yanaktan öpüleceği vaat edilenlere “oooh” diye bakanlar kucağa oturduklarını anlayınca ne olacak ???? Aaaaaaah çoğrafyalar ayrı, ülkeler başka, insanlar farklı olan biten heeeeep aynı. Zalim de Zulüm da her yerde var. ” zalimin zulmü var ise sevenin Allahı var” diye bi de eski şarkı var, “Dost değil,dost değil, dost görünür feleğim” diyen Kazancı Bedih’in hakkı var.
Benim de bir günaydınlık zamanım var, araya herkese iyilik, güzellik dileği katacak kadar hisli, “Urfalı sevmiş, doğrudur güzelim” diyene inanacak kadar inançlı, alemi sevgi ile kucaklayacak kadar geniş bir yüreğim var, çok şükür, diyorum, Öyle “evet” diyene helal felan da değilim, demir leblebiler bu yana, ben de o yandayım 

19 NİSAN

Kendime günaydın dedim, kalktım, bir güne daha hazırım, ne kadar, niye, nereye hazırım … belki de gün içinde yaşayacaklarımı göğüslemeye hazırım, zırhımı kuşandım mı? zırhım ele avuca gelmeyenlerden, aklım ile kuşanmış, merhametim, vicdanım, adaletim. Budur, hepimiz için olması gereken hazırlık budur, hazırlıklarının arasına kula kulluk etme, menfaat için perende, kin ve nefret ateşini üfleme … katanlar bu hayatın içine tükürüp, tükrükden yağmur yağdıranlar, karşı tükrükleri “yarabbi şükür” diye yağmur sayanlar.
Sanatsal olarak festival bitti, siyasal olarak referandum geçti, kişisel olarak bana Ankara yolları göründü.
Dün bir yazı okudum, “Tarihte bir Pirus zaferi var imiş, kayıtlara galibini de mahveden savaş diye geçmiş, Şaibeli seçimler üçlenmiş, 1912 deki “sopalı seçim”, 1946 da “hileli seçim”, 2017 de “mühürsüz seçim”. El ele verenler için biri Pirus zaferi kazandı, öteki emeklilik dilekçesi, bu zaferin Aşil topuğu üç büyük ildir, taşra ise kalabalığıdır., kayıp edenler için durum hezimet değildir, dağın tepesinden eteklerine yuvarlananlar emek emek zirveye gayret etmeye devam edecekler, dünyanın sonu için bir tarih yok ama dünya da içimiz gibi ölüp ölüp diriliyor, marifet dirilişi ertelemeden harekete geçmek” daha bir sürü şeyler okudum. Ağlayan Dağ, Susan Nehir/ Ayşegül Devecioğlu müthiş bir kitap, dil iç açıcı hayata renk katıcı, çingenelerden başlayıp Maraş katliamına kadar gidiyor. Bu Anadolu kitle hareketlerinin merkezi, kahvede iki üç adam toplasan, iki üç de akşamdan tembihlesen, yanına yoldan geçen boş işlerin boş adamlarından katsan, din ile bayrak ile namus ile bağlantı kursan … alır başını gider, tarihe ne diye geçer ???? işte bunlar sadece meraklısı ile ilgilisinin bileceği şeyler.
Zalim de zülum da tam gaz, her yerden yükseliyor, “acı, acı, daha çok acı, senin acın benim zaferim, seni yeryüzünden silersem, dünya daha güzel olacak, ama ben ırkçı ya da faşist değilim, komünist hiç değilim !” kimsin sen !!!!
Dün çarşıyı ihtiyaç amaçlı bir dolandım, tüm kadınlar en fazla 40 beden olup, daracık yırtık ya da beli yüksek aşağı doğru daralan, paçası havada kotlar giymek zorunda, tüm mağazalar bir birine bu kadar mı benzer, farklı olanlar için hem çok para hem de fit olmak mı lazım. Halbuki gördüğüm kadınların %87.3 ü ( rakamı bilmişlik olsun diye küsurlu salladım) ya büyük gögüslü, ya geniş kalçalı, ya da basenli, çoğu da göbekli, bunların en az birine sahip olan olduğu gibi üçünü ikisini bir arada taşıyan da var, keyfim yoktu zaten, 3-4 çeşit ekmek alıp geldim.
Evden gitmek nasıl bir psikoloji ise yıllardır aynı duruyor, yazlığa gitmeden evi silip süpürme, yazlıktan gelirken orayı cetvelle çizilmiş gibi toplama, iki üç gün bir yere giderken, eve orduya yetecek kadar yemek bırakma, çamaşırın ütünün dibini kazıma, sanki hiç girilmeyecek gibi tuvaleti banyoyu ekstra ovma, kapıdan çıkana kadar kalanlara tembihde bulunma … ne olacak yani doğal gazı mı açık unutacaklar, temiz çamaşır mı bulamayacaklar, açlıktan ölecekler mi, “annem evi temiz bıraktı, kadına ayıp olmasın” diye tetikde mi duracaklar … yoooo , yorulduğumla kalıcam da aaaaah içimi kemiren kurtlar, geniş yelpazeli düşünülen insan listesi, sanki bu dünyaya çaktığım kazığım var, sanki ölüm yok, sanki ölümde sıra var,
Yine de yapılacak olanları yapıp giderim, büyük oğlan on yıl oldu evden çıkalı, üç yıldır da Ankara’da yaşıyor, ilk kez evine gideceğim, sitem sitem üstüne, bir de başka bir gelişme, çalışmıyor olmam da ayrı bir mesele, ev kadını görünmündeyim ama yalnızca o kadar değilim, her zaman çooook işim olur, çünkü hayatı kalabalık, hızlı, renkli, akışkan seviyorum.
Neyse, yolculuk yarına, bugün hava da parıldar iken, parıldatmaya devam, içi dışı aydınlık olanlara, ışığını koruyanlara gelsin günaydınlar

21 NİSAN

Kendime günaydın dedim, kalktım, bir güne daha hazırım, ne kadar, niye, nereye hazırım … belki de gün içinde yaşayacaklarımı göğüslemeye hazırım, zırhımı kuşandım mı? zırhım ele avuca gelmeyenlerden, aklım ile kuşanmış, merhametim, vicdanım, adaletim. Budur, hepimiz için olması gereken hazırlık budur, hazırlıklarının arasına kula kulluk etme, menfaat için perende, kin ve nefret ateşini üfleme … katanlar bu hayatın içine tükürüp, tükrükden yağmur yağdıranlar, karşı tükrükleri “yarabbi şükür” diye yağmur sayanlar.
Sanatsal olarak festival bitti, siyasal olarak referandum geçti, kişisel olarak bana Ankara yolları göründü.
Dün bir yazı okudum, “Tarihte bir Pirus zaferi var imiş, kayıtlara galibini de mahveden savaş diye geçmiş, Şaibeli seçimler üçlenmiş, 1912 deki “sopalı seçim”, 1946 da “hileli seçim”, 2017 de “mühürsüz seçim”. El ele verenler için biri Pirus zaferi kazandı, öteki emeklilik dilekçesi, bu zaferin Aşil topuğu üç büyük ildir, taşra ise kalabalığıdır., kayıp edenler için durum hezimet değildir, dağın tepesinden eteklerine yuvarlananlar emek emek zirveye gayret etmeye devam edecekler, dünyanın sonu için bir tarih yok ama dünya da içimiz gibi ölüp ölüp diriliyor, marifet dirilişi ertelemeden harekete geçmek” daha bir sürü şeyler okudum. Ağlayan Dağ, Susan Nehir/ Ayşegül Devecioğlu müthiş bir kitap, dil iç açıcı hayata renk katıcı, çingenelerden başlayıp Maraş katliamına kadar gidiyor. Bu Anadolu kitle hareketlerinin merkezi, kahvede iki üç adam toplasan, iki üç de akşamdan tembihlesen, yanına yoldan geçen boş işlerin boş adamlarından katsan, din ile bayrak ile namus ile bağlantı kursan … alır başını gider, tarihe ne diye geçer ???? işte bunlar sadece meraklısı ile ilgilisinin bileceği şeyler.
Zalim de zülum da tam gaz, her yerden yükseliyor, “acı, acı, daha çok acı, senin acın benim zaferim, seni yeryüzünden silersem, dünya daha güzel olacak, ama ben ırkçı ya da faşist değilim, komünist hiç değilim !” kimsin sen !!!!
Dün çarşıyı ihtiyaç amaçlı bir dolandım, tüm kadınlar en fazla 40 beden olup, daracık yırtık ya da beli yüksek aşağı doğru daralan, paçası havada kotlar giymek zorunda, tüm mağazalar bir birine bu kadar mı benzer, farklı olanlar için hem çok para hem de fit olmak mı lazım. Halbuki gördüğüm kadınların %87.3 ü ( rakamı bilmişlik olsun diye küsurlu salladım) ya büyük gögüslü, ya geniş kalçalı, ya da basenli, çoğu da göbekli, bunların en az birine sahip olan olduğu gibi üçünü ikisini bir arada taşıyan da var, keyfim yoktu zaten, 3-4 çeşit ekmek alıp geldim.
Evden gitmek nasıl bir psikoloji ise yıllardır aynı duruyor, yazlığa gitmeden evi silip süpürme, yazlıktan gelirken orayı cetvelle çizilmiş gibi toplama, iki üç gün bir yere giderken, eve orduya yetecek kadar yemek bırakma, çamaşırın ütünün dibini kazıma, sanki hiç girilmeyecek gibi tuvaleti banyoyu ekstra ovma, kapıdan çıkana kadar kalanlara tembihde bulunma … ne olacak yani doğal gazı mı açık unutacaklar, temiz çamaşır mı bulamayacaklar, açlıktan ölecekler mi, “annem evi temiz bıraktı, kadına ayıp olmasın” diye tetikde mi duracaklar … yoooo , yorulduğumla kalıcam da aaaaah içimi kemiren kurtlar, geniş yelpazeli düşünülen insan listesi, sanki bu dünyaya çaktığım kazığım var, sanki ölüm yok, sanki ölümde sıra var,
Yine de yapılacak olanları yapıp giderim, büyük oğlan on yıl oldu evden çıkalı, üç yıldır da Ankara’da yaşıyor, ilk kez evine gideceğim, sitem sitem üstüne, bir de başka bir gelişme, çalışmıyor olmam da ayrı bir mesele, ev kadını görünmündeyim ama yalnızca o kadar değilim, her zaman çooook işim olur, çünkü hayatı kalabalık, hızlı, renkli, akışkan seviyorum.
Neyse, yolculuk yarına, bugün hava da parıldar iken, parıldatmaya devam, içi dışı aydınlık olanlara, ışığını koruyanlara gelsin günaydınlar

24 NİSAN

Bugün 24 Nisan, dün de neşe dolamadı, bugün de şüpheli insan. Tabi ki de bireysel neşelerimiz, mutluluklarımız var, olmuyor değil de, olanı paylaşamıyoruz, facebook dan demek istemedim, paylaştığımız insanlar açısından. Dünyada dünya kadar sıkıntı var, herkesin dünyası yüreği kadar, yüreği karartanlar, enseyi karartanlar ile aynı, bir de ikinci üçüncü … şahıslar tarafından karartılmış yürekler var. Havayı karartan güneşin halleri, güneş ile mevsimler arasında uyumsuzluk var, günden güne araları açılıyor ama Nisanda yağan karın daha önceleri var, hele ki 23 Nisanlar çocukların titrediği, heveslerinin kursaklarında kaldığı bayramlar, sadece bayramlarda bayram edenler, bayrama gün ay yıl ile tarih çizenler, kısıtlayıcı sayılır mı ? Kısıtlı olmak ile kasıtlı olmak arasında bağlantı kurula bilir mi, bağlantılar ile bağlı olmak birbirine bağıntılı mı, bağıntılı olmak ilintili olmak, ilintili olmak, ilişikde bulunmak, ilşiktekiler de ilgili ve iş birlikçi, bunların hepsi iş bitirici, iş bitirenlerin işini bitirenler kim ???? bitmiş işler pişmiş aşa su katar, azıcık aşım ağrısız başım diyenler de suya sabuna mesafeli durup içten içe fık fık kaynayanlar, bunları kazana koyan ise nazar !!!
Ankara’dan bugün geldim. Saat gece yarısını geçince böyle ifade etmek gerek, üçüncü köprü yolu bir saat daha uzattığı için git git yol bitmedi, Tünel açıldı yol kısaldı derken üçüncü köprü mecbur yol uzadı olduk. Köprünün yolları da gündüz ayrı ıssız ve tenha gece ayrı, ama trafik yok, ama gidişe gelişe ayrı para,mazallah kadın başına oralardan geçerken araban bozulsa, yolda kalsan, şalvarı gül dalına astırmadan yol bulmak zor., aman zaten kadının gece vakti, gündüz vakti uzun uzak yollarda ne işi var, istanbul’da kadın oldun mu eskortlu, mavi çakarlı Audin olacak ya da hayatın metrobüsün uzadığı yollarda en fazla metroya bağlanacak. Aksiyon peşimi bırakmadığı için az erken eve döneyim servis beklemeyim derken, taksi bir tenhada bozuldu, bir ötekine aktarıldık, içinde müşterisi de var,içimden taciz tecavüz senaryoları geçerken, “ama yol yaptı” cı, takkeli, şoför, Kandil gecesi yüzü, suyu hürmetine mi bilmem, gayet nazik getirdi, ben de zaten üçüncü köprüye çok verip veriştirmedim, nerede duracğımı tahmin ettim, ibadetten, maçtan, meyhaneden dönenlerin kalabalık ettiği bir metrobüse kendimi attım, indim yağmur başladı, eve geldim, herkes yatmış, bir bekleyenim yok, havadislerle kala kaldım, dermişim. Amaaaan zaten benim her şeyim macera, ilk kez metrobüse bindiğimde o zaman Avcılara kadar minübüscüler silahlı çatışmaya girmişler, ben de ortalarında kalmıştım, şerbetliyim şekerim, dibini bulana kadar idare edicez artık.
Evin içi yarı loş, hazar yapılacak işler ayrıntılarda gizli, dün balık yemişler, henüz bir iz bulamadım ama bir saate istemediğim kadar izler beni bulur.
Ankara güzel geçti, şekere, kolesterole zararlı beslenme, Ulus meydanında tarihi gezme, evlat ile hasret giderme, gelin adayına el öptürme, görümce, kayın valide, kayın peder ile görüşme, geleceğe dair planlardan bahsedenlere geçmişten örnekler verme, bolca yağmur, hatta lapa lapa kar, ön koltuktan dinlenen yol hikayeleri … yani gittim geldim bizim evden Ankara 9 saat, çok şükür bu yolculuk da şalvarı kaptırmadan geçti, darısı diğerlerinin başına, aaaay ben kayın anne olacam inşallah, dün kırmızı benekli çorap giymese mi idim, gelini sevdim, “çimden dışımdan, hoş kız, yakışmışlar ” dedim, devir ana babanın seyirlik devri, gelin bize gelene kadar, tek taşını takmış, tarihlerle ilgili planlar ayrıntı ile yapılmış, Bize de gökten düşen elmalardan kapmak kaldı, gençlere mutluluklar diliyorum, hatta mutlu olmalarını yürekten istiyorum, oğlanlar tamam, “kızı elimizde tutmaya bakalım” demek isterdim ama elimizde tutmak istediğimiz kız, elimizde patlamasın, herkes yerini yurdunu, yuvasını bilsin, herkes kendi hayatını yaşasın, bundan gayri bize elden ayaktan düşmeden gönlümüze hoş etmek, her şeyin başı “sağlık” dilemek düşer, derken unu elemiş, eleği asmış sayılmayız, unu sosyal alanda, bilmek, öğrenmek, gezmek, okumak, yazmak … için elemeye devam.
Gönlümüze göre bir hafta olsun, baharı görmeden yaz gelip geçmesin, leylekler önemli, onları da görelim illa ki 🙂

25 NİSAN

Ulus’da yürümek, Eminönü ile bağlantı kurmak, aralara sıkışmak, elini bırakanı kaybetme tehlikesi atlatmak, yürürken ritm tutturamamak.
Derler ki, Ankara’nın beyni bakanlıklar ise de kalbi ulusta atar, midesi en ucuza Ulusta doyar, Çankaya rüyadır, Ulus gerçek.
Bir çok resmi bina, banka, okul, cami, müze hatta gençlik parkı, tiyatrolar, hatta hal, hatta ve hatta genelev, pavyon, bar … Bunların hepsi ve daha fazlası Ulusta var.
Metrodan inip Kaleye kadar yürüdüm, Ankaraya bi de tepeden baktım; İstanbulda sefaletin bile asaleti var, kalabalığın, trafiğin, eğlencenin, maceranın … En hası, kralı, eeeennn inanılmazı İstanbulda var, kolay şehir değil, herkesin yüreği kaldırmaz, Allahtan deniz az ötemizde de dalgaya, rüzgara içimizi döküp , ferahlıyoruz.
Yol boyu, erken yatan, erken kalkan , memur şehri Ankara’dan mümkün olan aydınlık fotolar

26 NİSAN

Bunu 2014 de yazmışım, değişen bir şey yok, aynı hisler ile devam, kızım bugün 18 den gün almaya başlayacak, boyu daha da uzadı, lise sona geldi, üniversite kapılarını zorlamıyor, “Bi açık kapı bulurum” zihniyetinde. Sabah üstünde “iyi ki doğdun” yazan balonlardan şişirip odasına saldım, minik kalpli mumlar aldım, akşama pasta yanına dizeyim diye, bir aydır her çarşıya çıktığımda hediye alıyorum, helali hoş olsun, pek sever para harcamayı, harcatmayı 🙂 Eğer çoluk çocuğa karışılacak ise bir kızı olmalı insanın, tabi ki de hayırlısından. Gamzeme sağlıklı, renkli, gönlünce yıllar dilerim, Gerçi sağlık ve para olsun yeter gerisini bizim kız halleder.
Demokrasiden bahsedenlerin bile tek tipe meyil verdiği, bastırılmış, saklanmış hislerin beslenerek canavar olarak gün yüzüne çıkığı bu dünya için istenecek şeylerin başında iyi insan olmak ve iyi insanlar ile karşılaşmak geliyor. iyi insanın tek tarifi yok, iyiliğin çeşitleri var, her insana iyi gelen şeyler başka, mühim olan kime neyin, niye, nasıl gerektiğini bulmak, bunları akıl tasında adalet, merhamet, vicdan ve ileri görüş ile harmanlamak, gerisi kolay da geriye gidiyoruz, geriye gelemiyoruz.
Okuma atölyesinde tişört ve şapka dağıttılar, kimler okuyor belli olsun, geziye gidenler kaybolmasın, herkesin bir ayracı olsun … diye mi bilmem, hayatın anlam veremediğim bir çok yanına anlam katan kızım iyi ki, doğmuşsun, yaşın uzun olsun, iyi günlerini görmek nasip olsun inşallah
  

Kızım doğunca evimizin renkleri değişti.Pembede yoğunlaştık ama heeeeeeer renge yer verdik, gönül verdik. Kendi kızımızın yanı sıra Barbie’leri Winx’leri de bağrımıza bastık 🙂)) Hem renkli hem de kalabalık bir aile olduk.🙂 Gamze’miz bu gün 14 yaşında 🙂)) Hep ayın ondördü gibi kalması dileğimiz.
İnce uzun, uzayıp gider, gülüşü halasına, en son evden çıkışı teyzesine, elleri babasına, yataktan kalkışı bana benzer 🙂 Canı isterse uçurtma gibi, canı isterse kaplumbağa gibi hareket eder. Açık ve nettir, dürüsttür. “Kızım bu dersten nasıl 13 aldın? ” sorusuna içtenlikle, “Sorular zordu, ben de çalışmamıştım zaten” cevap verir. Benden korkar, abisinden çekinir amaaaaa adrenalin delisidir. Tutkusuna yenik düşer 🙂)))) Her yanından insanlık, merhamet akar, küçücük bir kızken parkın kenarındaki evimizden fırına gittiğinde, dönerken aldığı ekmeğin başından kopararak yemeye başlar, gördüğü kediye, köpeğe, küçük çocuğa ikram eder, kalanını da kucağına alır, salıncakta biraz sallanır gelirdi 🙂 Her seferinde izinler için sınırlarımı biraz daha genişletiyorum 🙂 Ama o her seferinde çıtayı biraz daha yükseltiyor, ben yine geri de kalıyorum. hayatı adımlayalım diyen bana hoplayarak geliyor 🙂)) Ben de iki adımda bir şıcrayarak, nefesimi ensesine salarak arkadan arkadan geliyorum 🙂))) Biz çocuklarımızı sevgili, saygılı, paylaşımcı, özür dileyen, izin isteyen formatında yetiştirmeye çalıştığımızdan küçük yaşta ana okullarında, ilk okullarda çoooook hırpalandı, Her seferinde koşup kurtarmadım ama arkasında yanında olduğumu hissettirdim.” Örselenmiş yerlerinden öperim çocuk” dizesi beni çooooook derinden etkiler, tüm acı çeken çocukları kucaklayasım, kalplerinin orta yerinden öpesim, kederlerini alasım gelir 😦
Eğer evlenip, çoluğa çocuğa karışacaksa bir kızı olmalı herkesin 🙂 Onlar hayatın renkleri, onlar bir dünya, onlar… çok şey ama nasıl yetişirse size öyle döner, kızlarımızı çooooooook sevelim, valla hakediyorlar 🙂))
İyi ki doğdun kuşum 

27 NİSAN

İnsanın kalbi bir kırıldımı, onaramadan tekrarları başlıyor, kırıla döküle, günaydın.
Bugün eksikleri tamamlama, ertelemeleri hayata geçirme, yani angarya işleri düzenleme günü. Gerçi angarya pek uygun düşmedi, can sıkıntısı veren de değil, zaman içinde kendine zaman bulamayan işleri güç kullanarak işler hale getirmek. Pek de afilli açıklama oldu. “Bu satırlardan enerji alacam ben ” dermişim.
Bazen böyle işte, hayat ile aramıza duvarlar örüyoruz, şeffaf duvarlar daima hatırda, arkası görünmez duvarlar da yalancı, insan kendi ördüğü duvarın önünü arkasını bilmez mi, herkes kendi duvarını bilir de dile getirmez, dile gelsin duvarlar diye psikologlara para döker, ilaç sanayinde huzur ilaçları satış çizgisi heeeep tırmanır ki.
Bu dünya çözümsüz, insanlar şifreli, kainat soru işareti … genel düşünce ve kolay düşünce böyle. Yaşadığımız sürece çözmeyecek isek, çözülmeyecek isek, “sen yanmasan, ben yanmasam, biz yanmasak, nasıl çıkar bu karanlıklar aydınlığa” diyen Nazım sadece “doğru demiş, adam haklı” diye sözde mi kalır ????
Yanalım o vakit ! Zaten yanmışız, kor muyuz, kül müyüz, kor olsak yakmaya devam ederiz, kül olsak küllerimizden yeniden doğarız.Zümrüdü Anka kuşu yaşlanınca kendini yakmaya bırakır, sonra küllerinden yeniden doğarmış, Yeniden doğmak, her şeye yeniden başlamak ile ilintili, her şeye yeniden başlamak, yeni sayfalar açmak, içimize gömmek, hayattan silmek … bunlar hep palavra, palavraaa, palavraaaa, inanma onlara … Marifet yaşayan ıstıraplar ile yüzleşerek, yaraya manevi pansuman yaparak ki bunun için asla insan kullanmamak gerek, en önemlisi olanı kabul ederek, kendince önlem alarak, kendini güçlü kılarak yaşamak. Şunu içtim, burda gezdim, onu dinledim … ile olmuyor işler, anahtar kendin, kendi kendini iyi dinleyecek insan, ama ile fakat ile kendini ne dinler ne dinletir kişi, böyleyken böyle olmuş, olan olmuş, çaresine bakalım, suçlu aramak nereye kadar, kaldı ki her suçluya ceza vermek mümkün değil, ilahi adalet de çok yoğun şu aralar 🙂
Aaaay işte karışık bir gün daha, dün akşam doğum günü pastası yemedim, yanına biraz da tatlı tuzlu kuru pasta almış idim. Sabah yeşil çay ile tuzluları yedim, tatlıları da kıza paket yaptım. Kombine bakar mısınız, yeşil çay ile kuru pasta, “ama ama küçücük onlar, zaten tane ile aldım, kız yemez ki onları !!” dersek, insülün direnci ilacını kendimize güldürürüz, “aman iyi yapmışsın, bir kereden bir şey olmaz” diyen arkadaş, sen dost musun ???? diye sorarlar adama 🙂
Sorulacak çoooook soru var, cevaplarını soruya gizleyenler, cevaptan haz almaya bakanlar, … gerisini bağlayamayacağım, süt taştı.
Farkındalıklarımızın yaraya dönüşmeyeceği bir gün olsun 

30 NİSAN

Günlerden pazar, nisanı uğurluyoruz, Bursa , Boyugüzel Otel’den yer bildiriyorum, vikipedya ya erişim engellenmiş, evlilik programları değil, arkadaşlık işleri engellenmiş, Bursa da İstanbul gibi uyumuyor, şehre küstü diye semti var, Set başı suyun hallerine istinaden, 150 yıllık çay bahçesinde hala çay var, 1 Mayıs için Taksim’e engel var, meydana lale ekmişler, öz hakiki laleler, şehirleri birbirine yollar bağlar sanırız da değil, şehirleri birbirine insanlar ve akılda kalan manzaralar bağlar, bir anının tekrarı olmaz, bir insanın ne olduğunu rakı masasında, yolculukta, kötü günde anlamak mümkün ama işi oraya bırakmadan da mümkün, dünyada mümkün olanlar ile olmayanlar, elimizden gelenler ile gelmeyenler mi demek, çevre faktörü, fıtrat, alacayı içinde saklamak … Ne derece önemli, havanın derecesi yüksek, bulutlar filitre edecek, her şeyin bir freni var, ayak oyunları ile frene basanlar, damara basmış gibi olurlar mı ????
Heeeer şeye rağmen günaydın, Bursa’dan 

Reklamlar

BURSA GEZİMİZ


 

Bursa nereden gittiğine bağlı olarak o kadar saat. Gider iken yeni Osmangazi köprüsünden, gelirken feribot tercih ettik, ya da öyle denk geldi, biri hızlı, biri temiz havalı, dönüşler yorgun, gidişler heyecanlı, oto yollar pek havalı, yolcular beklentide, rehberler hizmette. İki rehberimiz var idi, biri resmi, biri ekstra bilgili gönüllerin rehberi.

Taksim, kadıköy, Bostancı toplaya toplaya başladık, şehir köprüsünü geçince kahvaltılıkları aldık. Üç bölmeli tabak ve üç poşet, biri peynirler, biri domates, salatalık, zeytin, maydanoz, biri ekmek ceviz, mini kutularda tereyağ, reçel, yanına meyve suyu, üstüne ıslak mendil. Arkasından sindirim için kahve ihtiyacı hissettik, onu da Oksijen tesisileri’nden temin ettik, maşallah fiyatlar starbucks, hız kahveci kablumbağa. Bursa’ya az kaldı, dedik, yeşil dağlara, tepelere baka baka güneş ile oynaşarak devam ettik, az da yolu uzattık, hatta önce Mudanya dönüşte Bursa mı ki dedim.

Bu arada yol boyu rehberin arşivinden, yani Hakkı Taşdemir’den müzik dinliyoruz. Önce efsane kadınlar; Mehveş Hanım, Deniz Kızı Eftalya, Afife Jale, Seyhan Hanım ve Melahat Gülses. Kiminin hikayesi, kiminin sesi, ben Afife jale ile Selahattin Pınar’a takılı kaldım, “Bir bahar akşamı rastladım size”, “neden sevdim o zalim kadını” bu aşkın ürünü, Sonra Suzan Lütfullah memleketin müslüman ilk primadonnası ve tenor Lütfullah Sururi Bey’in kızı Gülriz Sururi … hikaye hikaye gittik, arkasından fransızca şarkılar ile geçmiş günlere uzanıverdik. Yol nasıl geçti anlamadık.

Otel BoyuGüzel, Çekirge’de bir çok kaplıca oteli orada zaten, sadece oda aldık, öğlen yemeğine Bali Bey han; Osmanlının ilk üç katlı binası, ticaret için gelenler konaklasın diye yapılmış,şimdi girişi restoran, üstü kafe, katları el sanatları çarşısı, arkada mağara gibi bir yer var, osmanlı olup resim çektirmek mümkün, peynir tatlısı, pideli köfte ve şıra, doyurucu ve lezzetli bir yemek oldu, gidip de görmemek mi yememek mi olmaz, o size kalmış.

Nilüfer ilçesi şeftali bahçelerine kurulmuş, niliüfer çayı da var, set başındaki çay aynı çay mı bilmem, şehrin ortasından tramvay geçiyor, ona inip, binip, bilgi toplayıp şehir rahatca gezilir. En çok gelinlik, nişanlık dükkanları, sık ara kuaför, kuyumcu gördüm, Bursa evlenme yolu ile eğleniyor zannımca. Yakın tarihte Beyoğlu’nda eski ama bildik bir mağazadan aldığım şal orada 20 lira daha pahalı idi, kestane şekeri haricinde bir şey almadım, Gece Tabibler Odası’nda yemek yedik, güzel geçti, eğlendik, geç vakit çıkınca baktık ki Bursa uyumamış, sokaklar adam kaynıyor, dükkanlar açık, bu arada yarın olmuş idi. yollarda bolca modifiye edilmiş araç var, muhtelif sesler çıkarark geçerken içinde oturanlar tanıdık geliyor, bazı yerlerin, bazı semtlerin insanı deriz İstanbul için, Bursa’da her yer aynı tiplerle dolu. Halk para kazanmak için bir birini yiyor, bu arada kendilerini de yiyor, yakında yiyecek kimse kalmayacak.

Aynalı çarşı, Koza han, Bakırcılar çarşısı, Kapalı çarşı bunlar birbirine yakın, içleri de benzer, mimarisi de benzer, çoooook kalabalık, KozaHanın’ bahçesinde çay içmeye kalktık, başaramadık, soda içtik, mecbur.

Listede bir cami bir türbe var idi. Ulu Cami önem açısından beşinci sırada, Mekke, Medine, Kudüs ve Şam’dan sonra, 20 kubbeli,kubbenin biri açık, telle örülmüş, tam altındaki şadırvana yağmur suyu toplasın diye yapılmış, şimdi işlevi yok ama aydınlatmaya yardımcı, duvarlarda hat sanatından kayık şeklinde uzayan harfler var, taç kapısı ceviz ağacından yapılmış ve hiç çivi kullanmadan, şadırvanı içinde olan başka cami var mı bilmiyorum, içinde Yavuz selim’in getirdiği Kabe kapısı örtüsü var,

Yeşil Türbe; çini sanatının en güzel örneklerinden ve Bursanın simgesi, sekizgen bir yapı, tamamen çini olan sanduka ve mihrap İznik çiniciliğinin eseri ve gidip görülesi.

Otobüs ile gelip geçerken Karagöz Hacivat anıtını ve türbesini, Kültür Parkını, Evliya çelebi, Somuncu Baba mezarlarını görüp, Taylan Pavyondan, sevgililerin buluşma yeri Uzay Pastanesinden, Şimdi yok olan Merinos Fabrikasından, tiyatro binasından, meşhur İskender Kebapcısından, (Biz Bursa Kebabı yedik) , Çelik Palas’ın baston ile işaret edilen yerinden, Atatürk Evinden, Kükürtlü Balayı otelinden , Selvinaz oteli ve Hamamlarından (kaderine terk edilmiş an itibari ile) buradaki Nazım Hikmet anısından, Hüsnü Güzel Hamamından ve çay bahçesinden konuştuk, kimini yakından görüp, resim de çekindik.

Bursa Çınarlar Şehri, Uludağ yolu üzerinde İnkaya Köyünde Osmanlı ile yaşıt, dalları dahi agaç olmuş bir çınar var, tabi ki de gölgesinde gözleme yapan, kahve ile vakit kaybetmeyen, Antalya’dan gelmiş, çilekleri satan kafeler var.

Tophane Bursa’da ramazan topunun atıldığı yer, hatta çaput atılırmış, aşağıda takıldığı yerler çaput bağlanarak dilek ağacı olmuş diyorlar.Burası bir tepe ve Osman ve Orhan gazi türbeleri var, şehre panoromik bakış da mümkün, bir de tarihi saat kulesi var.

Buraya yakın koruma altında düzenlenmiş, restore edilmiş bir sokak var, cumbalı evler, dıştan merdivenler, ufak tefek taşlı yollar … Hala yeşil ve gökdelen sayısı sınırlı kalmış, çok ziyaretçisi olan bir şehir bursa, Hem dağ, hem deniz, hem de çay var sınırlarında, önemli bir üniversitesi, tarihi yerleri, kebabı, futbol takımı meşhur.

Son yemeği biraz maceralı ama tadı damağımızda kalacak şekilde Bursa Kebapcısında İskender yedik, Kestane şekeri deyince Kafkas akla gelir, onun da ucuz yeri varmış, alış verişi oradan yaptık. CumalıKızık ve İznik’e de gittik, onları ayrı yazıcam.

Bursa’dan aklımda kalanlar bunlar, hayat bize tekrar etme, yenileme imkanı vermiyor, olan biten arasından mutluluk ayıklamak işimiz. Mutluluğun cetvel ile çizilme imkanı yok, Bu geziden güzel anılar ile ayrılmış sayıyorum kendimi.

 

WordPress.com'da ücretsiz bir web sitesi ya da blog oluşturun.

Yukarı ↑